کتایون حسین زاده

به علی گفتم: نظرت درباره ی این جشنواره ی بانوان چیه؟
علی گفت: در اصل که بد نیست، اما من یه ذره با عنوانش مشکل دارم.
‏- من: مگه چشه؟
‏- علی: می دونی به نظر من اینکه بیان بانوان رو از آقایون جدا کنن، خودش یه جور فاصله گذاشتن بین اونا ‏است، مگه ما جشنواره ی آقایون داریم؟
‏- من: خب اینم حرفیه. اما این یه موقعیتیه برای خانم های تئاتری که تو زمینه های مختلف مثل کارگردانی و ‏نویسنده گی و بازیگری، استعداداشونو نشون بدن.
‏- علی: تا اونجایی که من شنیدم همچین خبری نیست. درصد کارگردانا و بازیگرا و نویسنده های مرد که تو این ‏جشنواره شرکت می کنن، کمتر از زنها نیست. بعدشم وقتی یه همچین بحثی پیش می آد، آدم فکر می کنه که ‏می خوان کم کم زنها رو از بقیه ی تئاترا حذف کنن و محدودشون کنن به همین یه دونه جشنواره. که خوشبتختانه ‏تا حالا این اتفاق نیافتاده.
‏- من: خب اقلاً تو این جشنواره موضوع درباره ی زنها است. ازنظر تاریخی، سیاسی، عقدیتی و خیلی جنبه های ‏مثبت دیگه به موضوع زن نگاه می شه. این خودش خیلی خوبه.
‏- علی: اینم یه اشکالی بهشه. یعنی تو بخش های دیگه ی تئاتر، نباید از زن حرفی زده بشه؟ بالاخره قهرمان یه ‏نمایش یا زنه یا مرد. یعنی تو می گی تو تئاترای دیگه شخصیت اصلیمون همیشه باید مردا باشن، تو این جشنواره ‏هم فقط زنا. نه، از این دسته بندیا و فاصله گذاری ها اصلاً خوشم نمی آد.
‏- من: نمی دونم. تو ام راست می گی. ولی اگه در کل نگاه کنی یه حرکت مثبته.
‏- علی: بله، صد در صد. در صورتی که یه امکانات واقعی برای زنها قائل بشن. یعنی شرایطی رو در ‏اختیارشون بذارن که هیچ کجای دیگه صورت نمی گیره. به نظر من این جشنواره باید خیلی فرا تر از اینی که تا ‏حالا عمل کرده عمل کنه.
‏- من: شاید اگه مثل جشنواره ی فجر که یه دبیر خونه ی دائمی براش راه انداختن، یه دبیر خونه هم برای این ‏جشنواره راه بیاندازن، بهتر باشه.
‏- علی: چرا که نه. در طول سال می تونن خیلی امکانات در اختیار زن های هنرمند تئاتر بذارن. از امکانات ‏تعلیمی و آموزشی و تحقیقی گرفته تا امکاناتی فضایی و مالی.
‏- من: عالی می شه. مثلا براشون امکانات تحصیلی و یا تحقیق بوجود بیارن. همه ی زنهایی که تو تئاتر فعالیت ‏دارن که نویسنده و کارگردان و بازیگر نیستن. مدرس و محقق و پژوهشگر و مترجم و تئوریسین هم هستن. باید ‏برای همه ی زنهای فعال تئاتر، موقعیت ویژه بوجود بیاد.
‏- علی: خدا کنه همه ی اینا که می گی اتفاق بیافته.
‏- من: بالاخره یه پیشنهاده، ما می گیم. امیدواریم به گوش اونایی که باید برسه برسه.
‏- علی: (می خندد) آدم به امید زنده است دیگه.‏